Εμπειρία από χριστιανική αδελφότητα

Το παρακάτω κείμενο δημοσίευσε η spiral σαν σχόλιο στο άρθρο «Χριστιανισμός και Αντίληψη»

Κάποτε έμενα σε μία μικρή επαρχιακή πόλη. Πήγαινα γυμνάσιο θυμάμαι και είχα αρκετές φίλες από το σχολείο οι οποίες δίνανε καθημερινά το παρόν σε μία ορθόδοξη αδελφότητα. Η αδελφότητα στεγαζόταν σε ένα κτίριο δίπλα σε μία εκκλησία, η οποία ήταν πολύ κοντά στο σχολείο όπου πήγαινα.
Οι κοπέλες που πήγαιναν εκεί ήταν πολύ έξυπνα κορίτσια θυμάμαι. Τα πήγαιναν εξαίσια στο σχολείο, στα μαθήματα, στα σπορ… Φυσιολογικά παιδιά, χωρίς να δείχνουν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
“Σου αρέσει εκεί που πας; Περνάς καλά;” ρώτησα σε κάποια φάση μία από τις φίλες μου.
Ήταν η εποχή που είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο γύρω μου, να σχηματίζω απόψεις, να προσπαθώ να μάθω πως λειτουργούσε η – έστω κλειστή – κοινωνία που ζούσα.
Δίστασε να μου απαντήσει στην αρχή.
“Εμμ…Ωραία είναι. Πάμε κατασκήνωση, κάνουμε δραστηριότητες…”
Παύση.
“Θέλεις μήπως να έρθεις να δεις;”
Ήμουν περίεργη. Είπα ναι. Οπότε μετά το σχολείο αποφασίσαμε να περάσουμε μία βόλτα.
Χτυπήσαμε την πόρτα. Μας άνοιξε ένας κύριος μεσήλικας. Χαιρέτησε τη φίλη μου. Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. Αισθανόμουν ότι με περνούσε ακτινογραφία.
“Φοράς παντελόνι…”
Έμεινα να κοιτάω σαν ηλίθια.
“Φοράς παντελόνι, δεν μπορείς να μπεις.”
ΤΙ; Επειδή φοράω παντελόνι δεν γίνεται να μπω έστω να δω τι γίνεται εκεί μέσα;
“Πήγαινε να φορέσεις φούστα και μετά έλα”
Η φίλη μου με πήρε και φύγαμε. Στο δρόμο ήμασταν και οι δύο σιωπηλές. Σε κάποια φάση γυρνάει και μου λέει:
“Δεν αντέχω άλλο.”
Την κοίταξα έκπληκτη.
“Τις προάλλες” μου λέει “μου ήρθαν κάτι περίεργες σκέψεις. Σκεφτόμουν κάποιον…”
Δίστασε ξανά. Σαν να ντρεπόταν να μου πει.
“Πες μου. Δε χρειάζεται να κρύβεσαι από μένα. Δε θα σε κρίνω.”
“Να…μάλλον μου αρέσει κάποιος. Και σκεφτόμουν ότι τα αισθήματα αυτά είναι φυσιολογικά. Πήγα στην αδελφότητα και εκμυστηρεύτηκα αυτά που ένοιωθα. Αλλά…”
Άρχισε να δακρύζει.
“Μου είπαν ότι αυτά που σκέφτομαι είναι αφύσικα. Να τα αποβάλλω. Να μην έχω συναισθήματα. Ότι θα πάω στην κόλαση. Ότι τα συναισθήματα που έχω είναι σατανικά. Ότι ο πονηρός μου βάζει ιδέες.”
Η φίλη μου άρχισε να κλαίει γοερά. Την πήρα από το χέρι και πήγαμε σε ένα πάρκο πιο δίπλα να κάτσουμε.
“Θέλεις να μου μιλήσεις γι αυτά που περνάτε εκεί μέσα;”
“Τι να σου πω… Σκέφτομαι ότι αυτά που μας λένε δεν έχουν λογική, δεν είναι φυσιολογικά. Δε νοιώθω ο εαυτός μου εκεί μέσα. Αλλά από την άλλη… είναι ο φόβος της τιμωρίας.”
Της ζήτησα να μου εξηγήσει τι εννοεί.
“Μας λένε ότι εάν αμαρτήσεις με οποιονδήποτε τρόπο θα πας στην κόλαση. Εάν αισθάνεσαι… έρωτα ας πούμε πρέπει να σταματήσεις να το σκέφτεσαι γιατί είναι παγίδα του διαβόλου, να σε απομακρύνει από την εκκλησία.”
“Γιατί μου είπες ότι περνάς καλά και να έρθω μαζί σου να δω τι κάνετε;” τη ρώτησα.
“Ήθελα να δω εάν εσύ, κάποιος που μπορεί ίσως καλύτερα από εμένα να δει την κατάσταση, εάν έβλεπες κάτι αφύσικο, κάτι το οποίο είναι λάθος. Γιατί εγώ το βλέπω και το αισθάνομαι, αλλά αισθάνομαι τόσο μα τόσο αδύναμη που σχεδόν δεν μπορώ να αντιδράσω. Και δεν ξέρω πλέον καν αν αυτά που νοιώθω βγάζουν νόημα…”
Είχα αποσβολωθεί. Δεν ήταν δυνατόν. Το κορίτσι που ήξερα, που πάντα ήταν γελαστό, που φαινόταν και φερόταν φυσιολογικά είχε ένα μυστικό, τόσο σκοτεινό που ούτε να το φανταστώ δεν μπορούσα.
“Όταν σου τα είπαν αυτά, εσύ τι έκανες;” ρώτησα.
“Αυτό που μου είπαν. Δε θέλω να πάω στην κόλαση. Τα κατέπνιξα όλα μέσα μου. Αλλά δεν αντέχω πλέον. Τα σκέφτομαι συνέχεια, τα συναισθήματα μου είναι πολύ δυνατά, τι θα κάνω;; Νοιώθω τόσο χάλια… Όταν ήμουν πιο μικρή άκουγα ότι η γυναίκα δεν πρέπει να φαίνεται για να μην κολάζει. Δεν έπινα γάλα, δεν τρεφόμουν σωστά για να μην ψηλώσω και πίεζα το στήθος μου για να μη μεγαλώσει, για να μη δίνω στόχο και κολάζω.”
Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου.
“Στην κατασκήνωση έπρεπε να σηκωνόμαστε στις 6 το πρωί για προσευχή. Προσευχή, προσευχή, προσευχή, αυτό κάναμε όλη μέρα. Μία φορά μία κοπέλα φόρεσε φόρμα και τη διώξανε με τις κλωτσιές. Δηλαδή δεν την διώξανε, αλλά της φέρθηκαν τόσο άσχημα που πήρε 3 η ώρα το βράδυ τηλέφωνο κλαίγοντας στους γονείς της να έρθουν να την πάρουν. Μία άλλη φορά βρήκαν εσώρουχα μίας άλλης κοπέλας που ήταν… καταλαβαίνεις…”
Κοκκίνισε. Έπρεπε να την πιέσω για να συνεχίσει.
“Να ήταν πως να το πω… Σέξι. Την έβαλαν μπροστά σε όλο το κόσμο και της είπαν ότι όταν πεθάνει και πάει στην κόλαση, ο διάβολος θα την έχει κρεμασμένη από τη γλώσσα.”
“Γιατί μένεις εκεί, εφόσον αισθάνεσαι τόσο άσχημα;” – εύλογη η απορία μου.
“Δεν… δεν μπορώ να φύγω. Είναι σαν κλειστό κύκλωμα. Εάν πας να φύγεις, θα πέσουν πάνω σου να σε φάνε. Δεν μπορείς να φύγεις.”
Δε θα σας πω τι έγινε μετά – δεν έχει σημασία κι όλας. Άτομο το οποίο έχει δηλητηριαστεί τόσο πολύ με το φόβο των ενοχών και της αιώνιας τιμωρίας θεωρούσα ότι όντως θα ήταν δύσκολο να ξεφύγει. Θα σας πω ότι είναι μία από τις πολλές ιστορίες που έχω ζήσει. θα σας πω ότι δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία. Θα σας πω ότι η αδελφότητα ακόμα υπάρχει και λειτουργεί κανονικά, σαν να μην έχει περάσει μέρα από τότε.
Η φίλη μου τελικά κατάφερε να πολεμήσει τους φόβους και τις ενοχές της και να καταφέρει να αρχίσει να ζει κανονικά. Πάντα την σκέφτομαι και χαίρομαι πάρα πολύ γι αυτήν. Σκέφτομαι όμως και τα υπόλοιπα παιδιά που ζούσαν εκεί μέσα και με πιάνει έντονα ένα αίσθημα κλειστοφοβίας, σαν να μην μπορώ να αναπνεύσω.
Σας ζητώ συγνώμη για την έκταση του κειμένου μου, αλλά διαβάζοντας αυτά που γράφεται θεώρησα ότι θα έπρεπε να καταθέσω και τη δική μου εμπειρία.

Advertisements

9 Responses to Εμπειρία από χριστιανική αδελφότητα

  1. Ο/Η Infidel Boy λέει:

    Τραγικό… κάποιος μπορεί να νομίζει ότι τέτοιου είδους κατηχητικά κέντρα δεν υπάρχουν πλέον, αλλά υπάρχουν και δυστυχώς μπορούν να καταστρέψουν ζωές.
    Έχει δει κανείς την ταινία «Οι Αδελφές της Ντροπής»; αναφέρεται σε αληθινά γεγονότα που εξελίχθησαν σε ένα γυναικείο μοναστήρι στην Ιρλανδία όπου ο εξευτελισμός, το ξύλο και οι κακουχίες ήταν καθημερινό φαινόμενο. Και το χειρότερο, το τελευταίο μοναστήρι τέτοιου τύπου έκλεισε μόλις το 1996!
    Παρόμοια κατάσταση και το αμερικάνικο ντοκυμαντερ «Jesus Camp», κομμάτια του οποίου μπορείτε να δείτε στο youtube.
    Ξύλο και ισόβια εξορία στους άθλιους κατηχητές που νομίζουν ότι μπορούν να πάιζουν έτσι με τον ψυχικό κόσμο των παιδιών μας…

  2. Ο/Η Comte de Toulouse λέει:

    Εχω οικογενειακή εμπειρία.
    Τα παιδιά εκεί ή λοβοτομούνται ή επαναστατούν ή ψυχασθενούν.
    Οπως οταν συμπιέσεις πολύ ένα ελατήριο. Αν είναι από μέτριας ποιότητας μέταλο, θα μείνει συμπιεσμένο. Αν το υλικό του είναι σκληρό, θα στην φέρει στα μούτρα. Αν «την δει στραβά», «την κάνει» από το πλάϊ.

  3. Ο/Η Spiral λέει:

    Δυστυχως πολλές φορές έτσι είναι. Και το γελοίο ειναι ότι τα ίδια τα παιδιά στο τέλος κυνηγούν τέτοιες καταστάσεις γιατί πλέον έχει τόσο στρεβλωθεί η αίσθηση του πραγματικού μέσα τους που θεωρούν ότι μόνο εκεί μέσα θα βρουν την αλήθεια.

    Κι αυτό μέχρι την εφηβεία που θα αρχίσουν να έχουν άλλα ερεθίσματα (όχι απαραίτητα από τον «έξω κόσμο», αλλά από τους ίδιους, το σωμα τους, τον ψυχισμό τους κλπ). Και τότε γίνεται ένα από τα τρία που ανέφερε ο Κόμης. Η επανάσταση θα ήταν ας πούμε το πιο «υγιές» από τις τρεις επιλογές. Το θέμα είναι το κατα πόσο μπορούν μετά από τόση πλύση εγκεφάλου να μπορέσουν να σκεφτούν – για πρώτη φορά ίσως – εντελώς από μόνοι τους και να δουν τα πράγματα ως έχουν.

    Υ.Γ. Comte ευχαριστώ και πάλι για την αναδημοσίευση.

  4. Ο/Η Sotirios λέει:

    Καλησπέρα σας, αυτά που γράψατε εδώ για τη θρησκεία τα έζησα εγώ, είναι αλήθεια ότι οι θρησκευτικές διδασκαλίες οδηγούν σε σχιζοφρένεια, πολλά παιδιά Μαρτύρων του Ιεχωβά, αρρώστησαν και πέρνουν ψυχοφάρμακα.

  5. Ο/Η Comte de Toulouse λέει:

    Σωτήρη, δεν έχω ιδέα τι γίνεται στους κύκλους των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Πιθανόν να γίνεται το ίδιο.
    Εγώ απλά έχω εμπειρία για τους Ορθόδοξους (…τρομάρα τους) κύκλους, όπου η σχιζοφρένεια είναι στην ημερήσια διάταξη. Και δεν σηκώνω αμφισβητήσεις από ομολογητές για το τι εμπειρίες έχω.
    Είναι λυπηρό που κάποιοι που τυπικά θεωρούν το ψέμμα ως μεγάλη αμαρτία, το χρησιμοποιούν για να υπερασπιστούν το μαγαζί τους, με άλλα λόγια τα συμφέροντά τους.

  6. Ο/Η Sotirios λέει:

    Στους μάρτυρες του Ιεχωβά είναι χειρότερα, απαγορεύονται αυστηρά οι σεξουαλικές σχέσης πριν το γάμο, με αποτέλεσμα να απελπίζονται οι νέοι και να οδηγούνται σε σχιζοφρένεια. Για τον τρόπω που χρησιμοποιούν για να προσηλυτίσουν τους νέους, έγραψα αρκετά στη διεύθυνση: http://tzisotirios.blogspot.com

  7. Ο/Η Ao Sora λέει:

    Θα θυμάστε όμως και τη δική μου γνώμη/εμπειρία επί του θέματος, μπορείτε να κάνετε έναν κόπο να τη διαβάσετε στα σχόλια του άρθρου «Χριστιανισμός και Αντίληψη».

    Δεν ξέρω πότε συνέβη το παραπάνω περιστατικό, αλλά αυτά που σας είπα εγώ είναι πολύ πρόσφατα. Διαφωνώ με κάποιες απόψεις τους, αλλά ποτέ δεν αισθάνθηκα σαν το κορίτσι της ιστορίας, ίσως βεβαίως και να υπήρξα πράγματι τυχερή.

    Σίγουρα με μία τέτοια συμπεριφορά ο καθένας θα επαναστατούσε, αλλά ειλικρινά, θυμάμαι είχα δει κάτι κορίτσια από τη Χριστιανική Ένωση Αθηνών όταν εκείνες μας επισκέφθηκαν στην πόλη μας, που εμείς της Χ.Ε. Αγρινίου, τρίβαμε τα μάτια μας! Αν και όλες φόραγαν φούστα, να έβλεπες κάτι emo, μία να φοράει την κουκούλα από το μπουφάν της σαν τον Eminem, άλλες δυο με σκουλαρίκια στη μύτη, και άλλες βεβαίως με normal εμφάνιση κατηχητικού. «Ουάου, αυτές εκεί είναι πιο free και από μας», να σχολιάζουμε μεταξύ μας. «Ναι, 500 στρωτές μετάνοιες και 100 σταυρωτά κομποσχοίνια!» να κοροϊδεύουμε και καλά.

    Η αλήθεια είναι προφανώς, πως επειδή στην Αθήνα είδαν ότι αγρίεψαν τα πράγματα, κατάλαβαν ότι πρέπει να παίρνεις τους νέους με το καλό, αλλιώς την κάνουν. Και εκείνες οι κοπέλες έδειχναν άνετα με την εμφάνισή τους, άρα θα είχαν εμφανιστεί πολλές φορές έτσι. Αυτό σημαίνει πως είναι παντόυ έτσι; Ποιος ξέρει, και στη Θεσαλονίκη πάντως άκουσα ότι τα πράγματα είναι πολύ χαλαρά και για μαθητές και για φοιτητές.

    Υπόψην, δεν απολογούμαι αυτή την ώρα για λογαριασμό τους, η ίδια φοράω παντελόνι και βγαίνω έξω και όλα τα συναφή, όπως και η πλειοψηφία των παιδιών των κατηχητικών (ας μην κρυβόμαστε) και οι υπεύθυνοι του κατηχητικού τα ξέρουν αυτά. Απλώς διαβάστε στο προηγούμενο σχόλιό μου και μία άλλη εμπειρία επί του θέματος. Ευχαριστώ!

  8. Ο/Η Comte de Toulouse λέει:

    @Sotirios
    Το σχόλιο είχε παρακρατηθεί ως σπαμ, το απεκατέστησα. Ενδιαφέρον αυτό που λές.

    @Ao Sora
    Για όσα ξέρω, δεν θέλω να μου λένε μπούρδες διάφοροι που είναι κολλημένοι με κάτι ή που έχουν συμφέρον σε κάτι.
    Για τις «παραθρησκευτικές οργανώσεις» προ εικοσαετίας και βάλε, έχω προσωπική εμπειρία, γνώση και άποψη. Πρόσφατα δεν ξέρω τι γίνεται, δέχομαι και αξιολογώ ό,τι μου μεταφερθεί, όπως η άποψη η δική σου. Πάντως οι οργανώσεις αυτές δεν διαφαίνετο καμμιά υποψία ότι θα έβαζαν ποτέ νερό στο κρασί τους για να αποκτήσουν πελατεία.

  9. Ο/Η Sotirios λέει:

    Καλησπέρα σε όλους, Στην Ελλάδα πίστευα στους παπάδες του παλαιού ημερολογίου, στο Βέλγιο παρακολουθούσα συναθροίσεις μαρτύρων του Ιεχωβά, από το 1966 μέχρι το 1975. Το τέλος του κόσμου που περίμεναν δεν ήρθε, τους εγκατέλειψα και διάβασα τα βιβλία που εύρισκα και είχαν κάποια σχέση με την Αγία Γραφή. Παρατήρησα ότι η Αγία γραφή μεροληπτεί προς όφελος των ανδρών και εις βάρος των γυναικών, προς όφελος των πλουσίων και εις βάρος των φτωχών, επομένως δεν μπορεί να είναι θεόπνευστη και λόγια του θεού όπως μας έλεγαν. Στο δικό μου blog http://tzisotirios.blogspot.com έγραψα πολλά, εκφράζοντας την αποδοκιμασία μου για τη θρησκεία γενικά, και υπερασπίζοντας ίδια δικαιώματα για όλους. Νομίζω ότι τα άρθρα με τίτλο: Ευλογία γαρ πατρός, κατάρα δε μητρός… της 23/09/08, και, Οι ψαράδες ανθρώπων = Μάρτυρες του Ιεχωβά, της 04/03/2009 θα σας αρέσουν. Καλή νύχτα, Σωτήριος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: